Hoe een voedselblogger voor katten te zijn

Het perfecte, eenvoudige, heerlijke recept voor het hele gezin!

Foto door Paul Hanaoka op Unsplash

Mijn mens en ik gaan helemaal terug, helemaal terug naar toen ze mij en mijn zus voor het eerst ophaalden toen we pas dertien weken oud waren. Onlangs vierde ze ons gotcha-jubileum van één jaar, en jongen was het ooit een speciale gelegenheid. Natuurlijk kennen jullie me allemaal, ik moest ervoor koken!

Zoals kat-mens relaties gaan, zou ik zeggen dat onze relatie behoorlijk goed is. Ze voedt ons lekkernijen (vooral de Dreamies, daar hou ik van), geeft ons vers water uit mooie kattenwaterfonteinen, koopt ons verse rauwe vlees om onze jassen glanzend en strak te maken. Als de kat in de relatie, ga ik natuurlijk op en neer door zo vaak mogelijk op haar laptop te stappen, het vreemde glas rode wijn om te gooien en luid te miauwen terwijl ze slaapt. Het zijn de kleine dingen die onze liefde sterk houden na al die maanden.

Maar ik moet bekennen: er is een groot knelpunt in onze relatie samen: ik ben dol op tonijn. Jullie oude lezers zullen het weten, er is niets beters voor mij dat een dikke, sappige kan tonijn, vers opengebroken en die heerlijke tonijn druipt over de toonbank (of vloer, als ik geluk heb). Ik herinner me dat ik nog maar een klein kitten was en mijn toenmalige moeder een blik tonijn voor me opendeed. Ik was geobsedeerd vanaf de allereerste hap. Beste ingrediënt ter wereld.

Zei iemand ... tonijn? (@astridandchumbo op Instagram)

Mijn mens Zegen haar, maar ze voelt niet hetzelfde. Nu is het geen persoonlijk falen, maar het zien van haar grappige menselijke gezicht dat haar neus rimpelde toen ze me voor het eerst een blik tonijn probeerde te geven, maakte me zo verdrietig voor haar, en maakte me ook vastbesloten: ik zou haar liefde maken tonijn. Of in ieder geval zou ik haar graag laten voeden met tonijn.

In haar beperkte ervaring was vis stinkend, nat, plakkerig en rauw. Ik wist in mijn hart dat ik haar kon overtuigen om het anders te zien, als ze maar bereid was haar ogen te openen en de sprong met me mee te maken.

Dus, op een zonnige zondagochtend, ongeveer een jaar nadat Astrid en ik haar in ons leven hadden verwelkomd, gebruikte ik welsprekend mijn grote katogen om haar aan de riem te krijgen en sleepte haar zo ongeveer naar de dichtstbijzijnde boerenmarkt. Het was tijd, besloot ik. Tijd voor haar om een ​​visovenschotel voor me te maken.

Onze lokale boerenmarkt is een prachtige kleine schuilplaats waar alleen de lokale bevolking van op de hoogte is! Het zit vol met speciale leveranciers die ik bij naam ken, en chat vaak met en vraag hoe het met hun kinderen gaat.

Foto door Annie Spratt op Unsplash

Het belangrijkste van vissen is dat het koel moet zijn, dus zorg ervoor dat je je mens een koeler meeneemt, boordevol vers ijs. Zorg er ook voor dat uw mens een mand of doos bij zich heeft, zodat u er op elk gewenst moment in kunt ontspannen.

Vervolgens was het uitkiezen van de vis. Mijn ogen waren zo groot dat ik nauwelijks alle bezienswaardigheden kon bekijken! De oude vissers achter de toonbanken flirtten schaamteloos met me, maar ik was eraan gewend en gaf zo goed als ik kreeg.

"Wat een knappe jongen heb je daar, juffrouw!" Schreeuwden ze naar Zulie. In ruil daarvoor zou ik naar hen gaan en onbeschaamd tegen de tafelpoten slaan.

Zulie stak de doos voor mij uit en ik klom blij naar binnen. De zon scheen op mij en ik keek toe terwijl ze zeven hele vissen uitzocht. Ik purde een beetje harder. Ze had duidelijk mijn geheime telepathische bericht ontvangen .... nu op het koken.

Chef Chumbo (afbeelding gemaakt door auteur)

We gingen naar huis, waar ze de vis vilde, uitgebeend en fijnhakte. Vervolgens legde ze het op kleine bordjes voor ons.

Er ontbrak slechts één ding ... een geheim ingrediënt. Elke zichzelf respecterende kok zou kunnen zeggen, gebruik extra zout! Als kat, zeg ik, gebruik extra kattenhaar! Dat spul komt overal in. En ja hoor, een paar verdwaalde haren zweefden naar beneden van waar ze ook zouden landen. Ik vond het niet erg, ik zat al snorharen diep in een stapel vissen, waaronder tonijn, maar ook (waarschijnlijk) zes andere vissen waarvan ik de namen niet ken.

De resultaten? Zulie, die een hekel heeft aan vis, is helemaal RAVEN over mijn recept en vraagt ​​me haar te vragen het zo vaak mogelijk te maken. Zelfs kleine Astrid sluipt altijd de keuken in om seconden te krijgen! Domme Astrid!

Recept:

Voorbereidingstijd: 2 minuten. Bereidingstijd: 0 minuten.

  • Zeven vissen naar keuze, in stukjes gesneden, op een bord. Serveer rauw.

Blijf op de hoogte en meld je aan op mijn mailinglijst.